Duymaya çalıştığım kahredici bir ses,depresyon niteliği taşırcasına karmaşıktı…., kahredici bir suçluluk duygusunun sesi hayır hayır değil, adam sende diye kul köle olmaların bayağılığının o da değil,kendinden nefret etmeler,bu da olamaz ‘’do’’ dan çıkan bir akustikte tonnn diye çıkardı.Nefise eziyetin sancıları,kendi kendini gözden düşürmeler olamaz bunun sesi daha tok tannn diye olurdu. Bir birini devirerek yerleşen tüm soyut ve somut kavramları geçirerek aradığımın sesi tanımlamaya çalışırken,şimdiye kadar aradığım kokuların tüm cazibesini yitirirken ,simgesel dışavurumun dış yansıtımla mal ettiği zaman benim için bir körlüğe dönüşmüştü..içimdeki tanımlamayan sesle konuşmayı denedim dün,seni tanımalıyım dediğimde bu sesin bilindik bir cevabı olmaması huylandırmış ,içimde ki kaosun avucumun içinde büyüyerek taşması,her taşan sesin tınsızlıkla toprağa inceden dökülüşü avuçlarımdan,gerçekte hissetme,algılama ve istemeden oluşan realitenin tablosunu ve yaşantısını gözden kaçırıyordu.Ruhumdaki tüm içgüdüsel olayların ilkellik aşamasından yukarıya taşımaya her çalışımında,avucumun içinden sızarak kayboluşu boşlukta ses çıkartmayacak derin karanlıkla bir sessizliğe dönüşü,şimdiye kadar her istediğim sesi ele geçirmeleri yok ediyordu.Bu sessizliğin tutsaklığını yaşamamak için içimde oluşan tüm seslerin benzer ve ayır edici düşsel analizlerini yapıyorum saatlerdir,kulak kesiliyor dinliyor didikliyor….Siz ses, ben kulaksam,o zaman sizi bir hazla çekip alıyorum demektir içime.Bu bir penetrasyona dönüşüyor,benim müzisyenim olmanıza karşı müziğinizi öylesine zevkle dinlememe rağmen beni doyuma ulaştırmıyor oluşu, sizce de ilginç bir tatminkarsızlık değil mi?.İçimde konuşmayı öğrenmeyen hangi ses olursa olsun ilk annesiyle konuşacağını beklemek sizce de uzatılmış bir bekletiliş değil mi? Bu ses tonu, bir varlığın kapsamına aldığı gelişim dönemine tıpatıp uygun düşüyordu..Bekletilmek gereklimiydi..hayır olamaz ben bekletilmeyen ve bekleten seslerin devinimine alışığım,alışkanlıklarımdan olsa gerek,alışkın olmadığım bir sese duyarlılığımın rahatsız ediciliği,hikayeme ikinci kez aynı merkezden aldığım ikinci sinyali de kullanmak ilk yaptığım deneme olmasına karşı ,hiç de aynı seste olmaması daha ilginç gelmeye başlamıştı..

Aşırı devingen ve aşırı duyarlı tüm noktalarımın bir savunma mekanizmasıyla kendini yok etmesine göz yummama telaşı içindeki bedenimin tüm savunma mekanizmaları tam gün çalışma yasasını yerine getiriyor,rüyalarımda bu sesi tanımlamak için olağan üstü çabaya giriyordum,fobiden kaynaklı bir mekanizmanın,fobiye yol açan nesnelerin kaçınma yoluyla sığındığı rüyalarım çok sesli bir orkestranın bitip tükenmeyen tüm ezgileri yorulmadan çalması ,çellonun ayır ediciliğini de ortadan kaldırıyordu.Rüyamda bu söz konusu saplantımın arka planını kendi sesimle değerlendiriyor,arka planında bizim hayvanlar dünyasından kendi varlığımıza aktardığımız otomatik olarak çalışan çok eski bir saplantının yattığını biliyor,bu da ansızın ölüm tehlikesiyle karşılaşmış bir hayvanda rastlanan donakalma refleksi gibi beni sabitliyor,motor fonksiyonlarımın işlevselliğini yitirdiğini görüyor,algılamam söz konusu olduğu halde yoksumsamak(skomatizasyon) şeklinde bir anlık darbelerle bedenimle oynuyordu..saat 5… uyandığımda yine cılız ışığın, perden içeriye sızma telaşıyla coşkusunun sesli sessizliğini dinliyorum yastığa iyice gömülü olan başımı kaldırıp içimdeki orkestranın çok sesli sessizliğini dinliyorum. Cılız sesin ışığında ,sonra tüm bedenimin sessizliğini dinliyorum,dünden uyumadan önce açık bıraktığım kitabı gürültüyle kapatıyorum,ohhhh yine bir sessizlik bir telaşla banyoya koşuyorum suların sesini dinlemek için musluklardaki suyun akışını izlemek için yaslanıyorum aynaya, dinliyorum sessizlik….Üzerimi giyip bir telaşla dışarı atıyorum kendimi ve ısınmadan koşmaya başlıyorum,yine sessizlik..Nefesim hiç bu kadar sessiz kalmamıştı,o sessiz…Kalbim tüm kan akışında sessiz nabzıma dokunuyorum sessiz….Koşarken taş topluyorum boyut boyut eşofmanlarımın cebi taş dolu koşarken ,sessiz…içimde geçirdiğim bir iç değişimin dışavurumu sessiz,düşlerimden taşlara vuran gölge sesiz,ağaçlarda var olmaya çalışan dağların arasından epizyoyla doğan güneş sessiz,olduğum yerde nefeslenmek için durduğumda göğüs kafesim sessiz.. Oracıkta yemyeşil alana atıyorum kendimi uzanıyorum bedenimden süzülen tuz sessiz.Gözlerimi kapatıyorum göz kapaklarım sessiz çıt yok.. Kapalı gözlerimin önünden yıldızlar geçiyor,boğa burcundaki iki yıldız kümesi beliriyor,yedi yıldızdan oluşan pledajları izliyorum,sessiz…,derken pledajlar birbirine yaklaşıyor çok parlak tek bir yıldız oluyor al dabaran sessiz..al dabaran tüm boğa burcundaki yıldızları yutuyor gırtlağı sessiz… gözlerimi açıyorum gökyüzünden bir çiğ düşüyor dudağıma ,dilimle dokunuyorum,çiğ damlası sessiz….ben’in boyunduruğundan kurtulmuş bilinçli özbenim sessiz….. tınn benim için boşlukta bir sessizliğin ifadesiymiş sessiz…düşlerimdeki hiçliğin ifadesiymiş sessiz..tınn ancak benimle sessizleşebilirmiş,tınn sessiz ..cebimdeki boyutlu taşları atıyorum yanımdan koşarak geçen çift gülüyor ,gülüşler sessiz.. taşlar yanıma düşüyor her attığım taş sessiz ,birisi sağ ön lobuma değiyor,sessiz ..gülüyorum,kahkahalarım sessiz hiçliğin sesini seviyorum ben ve tın sessiz!

DEĞERLİ SPONSORLARIMIZ

Sponsorluk tekliflerinizi yukarıdaki mail adresine yapabilirsiniz.